Απ την στιγμή που είμαι κρεβατωμένος και έχω την άνεση του χρόνου μαζί με πονοκέφαλο είπα να γράψω πέντε μαλακιες και οποίος τις διαβάσει τις διάβασε!
Διοργάνωση- Paddy’s race days: οι τύποι ήταν απίστευτοι! Τα briefings ήταν στα Ελβετικά γερμανικά όποτε δεν κατάλαβα Χριστο, πήγαινα μετά στον Πατρίκ και τον ζάλιζα να μου τα πει στα Αγγλικά. Νταξει είναι αρκετά self explanatory και δεν είδα μαύρη σημαία άρα κάτι έκανα καλά.
Πίστα-Cremona:
Η πίστα είναι λίγο έξω απ την πόλη. Το κάθε μποξ έχει δικιά του τουαλέτα και ντουζ. Όποτε δεν χρειάζεται κάποιος να κλείσει ξενοδοχείο όποτε το κόστος μειώνεται ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ! Το συνεργείο/λαστιχαδικο είναι πολυ φθηνό και πραγματικά αν δεν φέρεις καινούργια λάστιχα δεν αξίζει να πάρεις μτχ εκτός πίστας. Επίσης αμα εισαι στην Ελβετία αξίζει να αλλάξεις τα λάστιχα εκεί και όχι στην χώρα σου, γιατί το κόστος είναι 60€ μπρος-πίσω. Ελβετία είναι 140.
Τώρα σε αυτά που μετράνε.
Η πίστα έχει τα πάντα, από γρήγορες στροφές μέχρι πολυ τεχνικές. Η άσφαλτος είναι σε πολυ καλή κατάσταση αλλά υπάρχουν δυο τρία σημεία που εγώ σαν πρωτάρης είχα φόβο. Το πρώτο είναι ένα φρεάτιο?! μεσα στην πίστα μετά την ευθεία στο τέλος της παραμπολικα που χρησιμοποιούσα σαν turn in reference point. Το δεύτερο είναι η τελευταία αριστερή πριν την έξοδο στην ευθεία εκκίνησης τερματισμού. Είναι πραγματικά κατηφορική με ένα περίεργο ανέβασμα σαν μικρή fake καρουζέλ..
Ο οδηγός: σε πολλά σημεία έκανα ΤΡΑΓΙΚΑ λάθη. Ευτυχώς δεν μου κόστισαν. Το χειρότερο ήταν στην μεγάλη ευθεία που προσπαθώ να προσπεράσω δυο μηχανάκια (ανάμεσα) στα φρένα και ο μαν αριστερά μου κάνει τραγικά late turn in εγώ έχω πέσει στα φρένα το μηχανάκι ΝΑ μην σταματάει και να ψαρεύει στην ουρά. Εγώ σαν άπειρος αντί να κάνω focus στην στροφή έκανα focus ευθεία στα χώματα. (Κοιτάς εκεί που θες να πας).
Οι τριγύρω:
Μοιραζόμουν το μποξ με δυο απ τους πιο γρήγορους οδηγούς στην πίστα, πολυ κοντά στην ηλικία μου και με βοήθησαν παρα πολυ. Ο Αλε μου είπε τι να αλλάξω και παρακολουθούσε τα σεσιον μου απο ένα σημείο και μετά και ο έτερος short king ο Μισα που ανέβηκε στο μηχανάκι για να με βοηθήσει να σεταρω τα clip ons και να μου εξηγήσει τι πρέπει να ψάξω.
Στα των αγώνων τώρα:
Είχαμε κάτι ενδοοικογενειακα δράματα πριν ξεκινήσω την superpole γιατί εκείνη την ώρα επιασε τον φίλο μου να ξεζανταρει το μηχανάκι γιατί δεν ήθελε να πληρώσει 20€ να του το κάνει ο Λουίτζι στο συνεργείο της πίστας και ήθελε βοήθεια. Δεν μπήκα ΠΟΤΕ στο σεσιον με αποτέλεσμα να κάνω τους χειρότερους χρόνους που έχω κάνει και να ξεκινήσω τέρμα πίσω.
Τελειώνει αυτό πάμε στον αγώνα αντοχής. Ο φίλος μου που τρέχαμε στην ίδια ομάδα έβγαλε την στρατηγική και θα πήγαινε πρώτος εκείνος για 40 λεπτά, μετά εγώ για 20 και μετα οι άλλοι δυο και τελευταίο στιντ εγώ.
Τελικά το έριξε στο σορολοπ, παράτησε το μηχανάκι χωρίς κουβέρτες κτλ και αραζε και μιλούσε. Εγώ ήξερα ότι έχω περίπου 2 ωρες και προσπαθούσα να μπω στο μικρόκοσμο μου.
3.30 είναι ο αγώνας και έρχεται και με ρωτάει στις 3.18 τι ώρα ξεκινάμε. Του λέω 3.30 και εκείνη την ώρα τον πιάνει πανικός και θυμάται ότι το μηχανάκι ειναι με κρύα σλικ. Τελικά βγάζω τα πολιτικά βάζω στολές και μπαίνω εγώ πρώτο σεσιον. Πήγε αρκετά καλά και έριχνα τους χρόνους σε κάθε γύρο στον 5ο γύρο βενζίνη γιόκ. Βγάζω πόδι για να κάνω σινιάλο χωρίς να κόψω ρυθμό, φτάνω στην μεγάλη ευθεία που έχεις χρόνο να "ηρεμήσεις λίγο" και σκέφτομαι ότι είναι μαλακες και δεν είναι σίγουρα έτοιμοι. Τελικά έκανα άλλους δυο γύρους, και βγήκα στον 8. Μετά λέω δεν κάνω άλλο στιντ βρείτε τα μόνοι σας. (Είμαι ντίβα) το φιλαράκι μου είχε 2 εξόδους και ένα pit drive through οποτε χάθηκε το podium.
Την επόμενη μέρα είχα το superpole που ήταν flying start και ξεκινώντας από πίσω με τα χιλιαρια δεν υπήρχε πιθανότητα να γίνει κάτι. Έκανα έναν μοναχικό αγώνα. Γιατί οι από πίσω μου ήταν πολυ πιο αργοί και εγώ δεν μπορουσα να φτάσω τους μπροστά όποτε τελειωσε ο αγώνας, πακεταρα και γύρισα στην Ελβετία απ τον χιονισμένο Valais.
Racer excuses:
Παρασκευή ήμουν κουρασμένος και με 3 ώρες ύπνο.
Σάββατο πονούσα παντού λόγο κακής θέσης στο RS660
Κυριακή ήμουν άρρωστος και ο πόνος στον αστράγαλο παρέμεινε.
